Druk weekeinde eind september

Druk weekeinde eind september

Eind september is voor de meeste jonge schermers het schermseizoen pas begonnen en gaat het merendeel van hen vaak voor het eerst terug op tornooi in het nieuwe seizoen, soms ook in een hogere leeftijdklasse dan voordien of op een hoger niveau dat men gewend is.
Het kan ook zijn dat men voor het eerst buitenshuis gaat om te zien hoe het daar aan toegaat en of men wel mee kan draaien of dat er nog veel werk op de plank ligt.
Het is een beetje zoals terug naar school gaan, spannend en beangstigend tegelijkertijd.
In dat opzicht is eind september vaak voor velen een ‘wordt wakker’ signaal om de zaken wat anders aan te pakken wegens de confrontatie met de harde realiteit als men van onder zijn kerktoren de wijde wereld intrekt.
  
Anderen die internationale ambities hebben zijn dat stadium voorbij en trekken daadwerkelijk de wijde wereld in op zoek naar punten en het behalen van selectienormen om op Europees of Wereldniveau te mogen meedingen.
 
Tussen beiden is er wezenlijk geen verschil; steeds gaat het om het verleggen van grenzen en zien hoe ver men geraakt of hoe hoog men kan springen.
 
Onvermijdelijk komt men (de schermers en hun entourage) dan vaak tot de vaststelling dat men er harder, anders of soms ook ergens anders met een aanvullend aanbod (bvb. assistentie van een physical trainer) tegenaan moet en tot de vraag hoeveel men daarvoor over heeft.
 
De schermsport heeft zovele parameters die uit kunnen maken of men in deze sport kan uitblinken dat niemand bij voorbaat uitgesloten is en zeer zeker niet om er plezier aan te beleven in de zoektocht naar excellentie.
 
Samen (schermers, ouders, trainers, arbiters, coaches, club, schermbond) een weg te bewandelen is in het opzicht van een groeiproces belangrijker dan uiteindelijk het doel te bereiken waarna het stopt, tenzij men weer hogerop wil en zijn grenzen alweer verlegt en zo verder trekt.
Uniek en menselijk verrijkend zijn dan de emoties die men samen beleven mag en die mensen (vaak ouders en opgroeiend kind) dichter bij elkaar brengen en hen humaner en voor altijd dankbaar maken voor de tijd die zij bereid waren voor elkaar uit te trekken.
In dit opzicht zijn resultaten dus niet zo belangrijk al zijn zij steeds relevant om er lessen uit te trekken en ons te dwingen een analyse te maken. Zij zijn wat zij zijn, een momentopname, vaak ook lotverbonden.
 
Weliswaar geloof ik er wel in dat men zijn lot grotendeels vermag in eigen handen te nemen, maar factoren van buitenom kunnen dit ook verstoren. In elke gevechtssport heeft men dus twee tegenstanders, zichzelf en de tegenpartij, en met de tegenpartij hebben wij meer dan de handen vol. Hoe sterk deze is, is zijn verdienste en dat van zijn entourage. Hoe sterk jezelf bent, is je persoonlijke verdienste en dat van je entourage, daar kan je wat aan doen.
 
Duidelijk is hierbij dat een groep sterker staat dan louter de telsom van individuen en dit moet er ons toe aanzetten om meer samen te werken (ook over de taalgrens heen als het op de internationale scène plaats heeft).
 
Zo was OMNISWORD dit weekeinde aanwezig in Dinant (Grote Prijs van Wallonië), Maaseik (VSB Beker), Jena (Duits Junioren Circuit) en Györ (Wereldbeker Junioren in Hongarije).
In Hongarije stonden 6 Belgen hun ziel uit hun lijf te schermen op een Junioren Werelbeker op floret onder begeleiding van Marc Pichon en ook Mathias Huybens (De Maneschermer). De drie jongeren onder hen behaalden een eerste B-Minimum op 111 deelnemers door in de Tabel 64 te geraken; met name Stef Van Campenhout (OMNISWORD 38ste), Tom Crnjak (CE Embourg 47ste) en Stef De Greef (Brussels FC 51ste), allen net overgekomen van de cadettencatégorie.
Sander Van Gijsel (De Maneschermer 72ste), Jo Lambrechts (Herckenrode 76ste) en Nathan Timmermans (CE Embourg 77ste) kwamen door de eerste ronde om nadien in de Tabel 128 te stranden.
Zo komen zij nu alle zes op de wereldranglijst junioren te staan; Stef, Tom, Stef en Sander voor het eerst, Jo en Nathan stonden er al eerder. Proficiat aan allen.
 
In Duitsland te Jena (vroeger Oost-Duitsland) namen 3 Belgische meisjes het op tegen de Duitse top junioren en cadetten (99 deelneemsters) met aan hun zijde vaders Vleugels en Don met Francis Crahay (OMNISWORD) mee als trainer.
Zonder veel training haalde Violette Lebrun (CE Charleroi 12de) een A-Minimum binnen. Helemaal verzuurd op het einde bewees zij anderzijds dat het vele werk verricht in het verleden nog steeds vruchten draagt door met een zeer hoog focusgehalte ook tactisch en mentaal sterk te staan.
Ezra Vleugels (OMNISWORD 36ste) (in haar voorbereiding hier naartoe gedwarsboomd door het haar overkomen ongelukkig ongeval te Neufchateau vorig WE, waarbij zij een open neusbreuk opliep) stond goed, maar nog niet op haar beste niveau te schermen.
Zij haalde 4 overwinningen, 2 nederlagen in de voorronde om als N°28 bye te staan voor de onvolledige tabel van 128. In de uitschakelingtabel van 64 kwam zij dan te vroeg (op dit stadium van het tornooi) uit tegen de sterke 3de jaar junior Jessica Kinsel van Berlijn (N°8 bij de junioren in Duitsland en vorig jaar hier op het podium) en ging er zo één ronde voortijdig uit ten aanzien van een B-Minimum.  
Laura Don (De Tempeliers 53ste) kon van haar kant terugkijken op een geslaagd tornooi met 3 overwinningen en 3 nederlagen in de voorronde en een duidelijke winst 15-4 in de tabel 128. Nadien moest ook zij er in de Tabel 64 aan geloven.
 
Te Maaseik won Sem Genbrugge (1ste A-Poule) al zijn partijen om als winnaar op 20 deelnemers bij de pupillen mix op floret te eindigen in de A-Poule.
Van zijn kant kwam Mattias Feyen (10de B-Poule) voor het eerst uit bij de Miniemen met eveneens 20 deelnemers.
Tim Standaert en Ruben Ryckebusch stonden in de namiddag als arbiter paraat, waarvoor dank. In de voormiddag werden zij Tim (4de A-Poule) en Ruben (7de B-Poule) op 24 cadetten en junioren.
 
Te Dinant verliep het wat moeilijker voor Sarah Schouwaerts. Zij kwam voor het eerst uit bij de meisjes Miniemen om tot de vaststelling te komen dat er nog veel werk is aan de winkel om hier mee te kunnen draaien zoals het ook was bij de jongens Miniemen voor Noam Gaspard met nog maar weinig training in de benen.
Sem Genbrugge (8ste) probeerde het als pupil voor het eerst eens in surclassement in een hogere leeftijdklasse bij de miniemen en geraakte mooi tot in de ¼ Finales.
 
Allen hebben de verdienste de confrontatie te hebben willen aangaan in een competitiesport bij uitstek met een hoge stressfactor en hopelijk hebben zij zin naar meer en beter gekregen.   
        
Francis Crahay